تکگویی نمایشی اثر رابرت براونینگ، منتشره در «شخصیتهای نمایشی» (Dramatis personae) در 1864، که جستوجویی را در ماهیت روابط انسان با خدا و دیگر انسانها بنا مینهد. کلیبن، خدمتکار فاقدِ شعور و نه کاملاً انسانِ پراسپرو در نمایشنامة «توفان» (The Tempest) اثر ویلیام شکسپیر است، روی شخصیتِ خدای خود، ستباس، تأمل میکند و میاندیشد که هدف ستباس از خلقت جهان چه چیزی میتوانسته باشد. از جمله نتیجهگیریهای کلیبن است که خدای او موجودی بسیار شبیهِ خودِ اوست و اینکه جهان را بهخاطر لذت و تفریحِ خود خلق کرده است.
