پایتخت: پرتوریا




نوع حکومت: جمهوری چندحزبی




زبان رسمی: انگلیسی، افریکانس




مساحت: 1219090 کیلومترمربع




جمعیت: 54002000  نفر (2014م)




تعداد دانشجویان: 2139204 نفر (2014م)




تعداد اعضای هیئت‌علمی: 47257 نفر (2014م)




تولید ناخالص ملی: 3/317 میلیارد دلار (2015م)




هزینه دولت از تولید ناخالص ملی: 1/6% (2014م)




هزینه آموزش از کل هزینه دولت: 1/19% (2014م)





 
ویژگی‌های جغرافیایی، جمعیتی، اقتصادی و اجتماعی
افریقای جنوبی، واقع در انتهای جنوبی قارة افریقا، از شمال به کشورهای نامیبیا، بوتسوانا و زیمباوه، از خاور به موزامبیک و سوازیلند و اقیانوس هند، از جنوب به اقیانوس هند و از غرب به اقیانوس اطلس محدود است و کشور کوچک لسوتو در درون بوم خاوری آن جای دارد. قسمت عمدة این سرزمین فلات مرتفعی است و کوه‌های دراکن در قسمت خاوری آن واقع است. بلندترین نقطة این سرزمین قلة اینجاسوتی است که 3408 متر ارتفاع دارد و مهم‌ترین رودهای آن اورانژ، وال، لیمپوپو و کالدون هستند. آب‌‌و‌هوای این کشور، ملایم و خشک است و بیشتر اراضی آن نیازمند آبیاری و استفاده از منابع آب زیرزمینی است. ذرت، غلات، توتون، پنبه، پستة زمینی، میوه و نیشکر از فراورده‌های کشاورزی آن است. نوار ساحل خاوری آن گرم‌ومرطوب است و کشتزارهای وسیع نیشکر و تاکستان‌های بی‌شمار دارد. حدود 40% از سطح کشور را منطقة نیمه کم‌آب کارو در غرب کشور دربر گرفته و بخش‌هایی از آن به دامداری (به‌ویژه پرورش گوسفند) اختصاص یافته است. علاوه‌بر نواحی یادشده، منطقة هایولد که به‌سمت شمال ممتد است، ازنظر منابع زیرزمینی و کشاورزی، بسیار غنی است و در منطقة مسکونی و صنعتی ترانسوال که یکی از شهرهای بزرگ است، کارخانه‌های صنعتی در آن متمرکز است و بیشتر جمعیت کشور را در خود جای داده است. کشور افریقای جنوبی بزرگ‌ترین تولیدکنندة طلا و الماس است و دومین کشور ازنظر تولید منگنز به‌شمار می‌آید. ازلحاظ تولید زغال‌سنگ نیز در ردیف هشتم جهانی جای دارد. برداشت بی‌رویه از آب‌های زیرزمینی باعث شور شدن زمین، به‌ویژه در نواحی خشک، شده است و فرسایش خاک مسئله‌ای جدّی به‌ویژه برای بومیان است.
     نرخ رشد جمعیت در این کشور در 2005م برابر 1/1% است. 6/79% از جمعیت این کشور در شهرها زندگی می‌کنند. 1/9% از جمعیت این کشور افریقایی سفیدپوست، 9/8% رنگین‌پوستان و 5/2% آسیایی‌های هندی‌تبار هستند. 4/66% جمعیت این کشور مسیحی و بقیه دارای ادیان هندو، اسلام، یهودی و اعتقادات بومی هستند.
     رشد سالانة تولید ناخالص ملی این کشور 7/1% است. 1/5% از کل نیروی کار این کشور در بخش کشاورزی، 44% در بخش صنعت و 9/50% در بخش خدمات مشغول به‌‌کار هستند.
     صادرات این کشور شامل طلا، فلزات و مصنوعات فلزی، الماس و غذا است (جعفری، 1382).
 
اصول و اهداف کلی آموزش و آموزش عالی
آموزش عالی در افریقای جنوبی، در سده نوزدهم میلادی با تعلیم استادان، کشیشان و کارکنان هیئت‌های اعزامی در مؤسسات ‌مذهبی مختلف شروع شد. از نیمة دوم سده، تعدادی از مدارس میانی در مستعمرة کیپ، امکانات لازم برای سطحی از مطالعات پیشرفته‌ را فراهم کردند که تعدادی از دانش‌آموزان آنها قادر به گذراندن امتحان‌های ورودی دانشگاه لندن و ورود به این دانشگاه شدند. سپس دانشگاه گودهوپ در 1873م در کیپ تأسیس شد. در زمان تشکیل اتحادیة افریقای جنوبی در 1910م، 8 مؤسسة وابسته، در مقام اجزای سازندة کالج‌های دانشگاه گودهوپ، دایر شدند.
     امروزه، دانشگاه‌های افریقای جنوبی با مدارج مختلف علمی، با این هدف فعالیت می‌کنند که دانشمندانی را بپرورانند تا بتوانند دانشجویان را آموزش دهند. کالج‌های آموزش آموزشگران، مسئول آموزش آموزشگران برای مدارس ابتدایی هستند و مؤسسات دیگر در حال آماده کردن دانشجویان برای اشتغال در مشاغل ویژه هستند. این مؤسسات عبارت‌اند ‌از: کالج‌های پرستاری، کشاورزی، استخراج معدن و کالج‌های پلیس (Steyn, 1992, p. 635).
ساختار نظام آموزشی
آموزش رسمی به سه سطح طبقه‌بندی می‌شود:
- آموزش پایه؛
- آموزش میانی تکمیلی؛
- آموزش عالی.
     آموزش پایه خود دربرگیرنده دوره پیش‌دبستانی، دوره ابتدایی، دوره میانی، و دوره میانی تکمیلی است.
     آموزش برای کودکان هفت تا پانزده‌ساله اجباری است و حدود 97% از کودکان در سن آموزش اجباری در مدارس ثبت‌نام می‌کنند (2011م). شروع آن از سن هفت‌سالگی است و هفت سال طول می‌کشد. آموزش ابتدایی خود به دو بخش دوره اول ابتدایی و دوره دوم ابتدایی تقسیم می‌شود. دوره اول، سه سال و دوره دوم، چهار سال است. آموزش پیش‌دبستانی یک دورة یک‌ساله است، که از شش‌سالگی آغاز می‌شود. در سال 2011، 220950 نفر آموزشگر (که از این تعداد، 74% زنان) در این دوره مشغول به‌کار هستند که 79% از آنان آموزش‌های لازم را دیده‌اند. نسبت دانش‌آموز به آموزشگر برابر 30 به 1 است.
     آموزش دوره میانی از چهارده‌سالگی شروع می‌شود و طول این دوره پنج سال است. 10% از دانش‌آموزانی که این دوره را می‌گذرانند در دوره آموزش میانی تکمیلی، در برنامه‌های آموزشی مهارت‌های فنی‌و‌حرفه‌ای شرکت می‌کنند.




 


 





     تعداد کل آموزشگران دورة میانی برابر 149046 نفر است که 67185 نفر (49% زنان) در دوره میانی و 81861 نفر (51% زنان) در دوره میانی تکمیلی تدریس می‌کنند، که از این تعداد 89% از آنان تعلیم‌های لازم را دیده‌اند. نسبت دانش‌آموز به آموزشگر در دورة میانی 28 به 1 و در دورة میانی تکمیلی 31 به 1 است (2011م) (Education International, 2011).
     در جدول 1 تعداد دانش‌آموزان ابتدایی و میانی و تعداد کل دانش‌آموزان و تعداد مدارس و نسبت تعداد دانش‌آموزان به مدارس بین سال‌های 2014-2011 آورده شده است (Department of Basic Education ,2015).
     در برنامه‌های آموزش عمومی افریقای جنوبی، برنامة آموزش‌وپرورش پایة بزرگسالان نیز قرار دارد و مسئولیت نظارت بر بهبود کیفیت یادگیری و حصول اطمینان از کیفیت پایدار آموزش در بخش آموزش را به‌عهده دارد.
     وزارت آموزش عمومی رهبری، سیاست‌گذاری و ادارة آموزش افریقای جنوبی، را با همکاری ادارات آموزش استانی انجام می‌دهد و بخش گسترده‌ای از خدمات آموزشی را برای آن دسته از دانش‌آموزانی که دارای مشکل‌ها و نیازهای ویژه‌ای هستند (ازجمله ناتوانان جسمی، ناتوانان ذهنی، دانش‌آموزان دارای بیماری‌های جسمی و روحی و کودکان بزهکار) فراهم کرده است.
     وزارت آموزش در کنار وزارت بهداشت برای اجرای برنامه‌های آموزشی مبارزه با ایدز (اچ‌.آی.‌وی) تلاش می‌کند که این تلاش‌ها عبارت‌اند‌ از:
· محدود کردن گسترش ایدز از‌طریق آموزش‌های مربوط به مهارت‌های زیستی؛
· پشتیبانی اجتماعی از آموزشگران و دانش‌آموزانی که مبتلا به این ویروس هستند؛
· کنترل اثر ایدز بر روی نظام آموزشی.
 
     افریقای جنوبی دارای نظام آموزش ملی واحدی است که به‌وسیلة ادارة ملی آموزش- و نه ادارة استانی- سازماندهی و مدیریت می‌شود. طبق قانون سیاست آموزش ملی، مصوبة 1996م، اختیاراتی در زمینة تعیین استانداردهای ملی برای برنامه‌ریزی آموزشی، شیوة اجرا، ارزیابی و نظارت آموزشی به وزیر آموزش داده شد. اصول تصمیم‌گیری مردم‌سالارانه باید به‌صورت همه‌جانبه در درون اهداف سیاسی اجرا شود. وزیر آموزش باید، در تعیین سیاست‌های آموزشی، صلاحیت مجالس استانی و شرایط مربوط به قوانین و امور آموزشی هر استان را در نظر بگیرد. قانون اساسی افریقای جنوبی اختیارهای وسیعی را به مجالس قانون‌گذاری و حکومت‌های استانی داده است، تا امور آموزشی خود را (به غیر از امور دانشگاه‌ها و دانشگاه‌های فنی) در چهارچوب سیاست ملی و براساس برنامة ملی اداره کنند. شورای وزرای آموزش- که دربرگیرنده وزیر آموزش، معاون وزیر آموزش و نه عضو استانی شورای اجرای آموزش است- معمولاً جلسه‌هایی برای بحث و گفت‌وگو در زمینة ارتقای سیاست آموزش ملی و عرضه اطلاعات مهم و دیدگاه‌ها بر روی همه جنبه‌های برنامه‌های آموزش در افریقای جنوبی و هماهنگ‌سازی موضوع‌هایی که به نفع طرفین باشد، برگزار می‌کند. طبق قانون، بسیاری از مسئولیت‌ها به نهادهای آموزشی واگذار شده است. با این واگذاری شیوة اجرایی مدارس پایه به نماینده‌ای سپرده می‌شود که از رهگذر انتخابات مردم‌سالارانه ازسوی انجمن اولیا، آموزشگران، کارمندان و دانش‌آموزان انتخاب می‌شود. در سال 2011 حدود 10370 آموزشگر جدید واجد شرایط از دانشگاه‌های عمومی دانش‌آموخته شدند که افزایش 5/74% طی چهار سال گذشته را نشان می‌دهد و انتظار می‌رود که این رقم در سال 2014 به بیش از 14000 آموزشگر جدید واجد شرایط برسد.
     طرح‌های مالی ادارة ملی آموزش در چهارچوب هزینه‌های میان‌مدت دولت صورت می‌گیرد که از رهگذر طرح سه‌ساله در زمینة درآمدها و هزینه‌های دولت، تجزیه‌وتحلیل طرح‌ها و برنامه‌های دولت و با در نظر گرفتن اولویت طرح‌ها و هزینه‌ها، برنامه‌ریزی‌های مالی را امکان‌پذیر می‌سازد. کمک‌هزینه‌های تحصیلی به‌عهدة اداره‌های آموزش استانی است که در قالب برنامه‌های مبارزه با ایدز اهدا می‌شوند و در مناطق محروم و غیررسمی مسکونی، این کمک‌هزینه‌ها ازطریق آموزشکده‌های آموزشی دورة میانی اهدا می‌شوند. شهریة مدارس را انجمن اولیا و مربیان مدارس سالانه تعیین می‌کنند و والدینی که قادر به پرداخت همه یا بخشی از این شهریه نباشند از پرداخت شهریه معاف و یا از تخفیف برخوردار می‌شوند و همچنین راهکارهای مبارزه با فقر، برنامه تغذیه ملی مدارس و تخصیص بودجه برای گسترش توزیع کتاب‌های درسی انجام می‌شود.
     آموزش عالی در افریقای جنوبی دربرگیرنده آموزشکده‌ها، دانشگاه‌های فنی و دانشگاه‌ها است، که دارای دوره‌های گوناگون تحصیلی از کاردانی تا کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری است (South African Consulat General, 2014).
     نقش‌های سه‌گانه آموزش عالی در نظام آموزشی افریقای جنوبی عبارت‌اند‌ از:
 
توسعة منابع انسانی
بسیج استعدادهای انسانی ازطریق آموزش پیاپی برای کمک به جامعه، اقتصاد، فرهنگ و زندگی منطقی در یک جامعة متغیر.
 
آموزش مهارت‌ها در سطح بالا
آموزش و ایجاد نیروی فردی برای تقویت و استحکام بخش سرمایه‌گذاری کشور و بخش خدمات و ارتباطات که البته این امر به توسعه و پرورش متخصصان همگام با مهارت‌های جهانی نیاز دارد.
 
تولید و به‌دست آوردن و به‌کارگیری دانش جدید
رقابت‌ها و رشد ملی و توان کشور برای رقابت با سایر کشورها وابسته به ادامة اصلاحات و نوآوری‌های فنی است و این امر با بهره‌گیری ناشی از نظام پژوهشی و توسعه‌یافته و سازماندهی‌شده ممکن است، که دستاورد پژوهش‌ها و آموزش‌هایی است که آموزش عالی باتوجه‌به نیازهای صنعتی و بهبود اجتماعی انجام می‌دهد.
     لازم بود در نظام آموزش عالی افریقای جنوبی- باتوجه‌به قانون دوران تبعیض نژادی در بخش آموزش عالی- اصلاح و بازسازی جدی انجام گیرد تا نیازهای توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کشور را در یک نظام اجتماعی جدید برآورده سازد و یک نظام آموزش عالی هماهنگ را ایجاد کند. در طرح ملی آموزش عالی که در مارس 2001 عرضه شد، اهداف شاخص در ابعاد و اشکال نظام آموزش عالی فراهم شد که عبارت‌اند ‌از: مشارکت و رشد فراگیر در آموزش، همکاری و تلفیق برنامه‌های آموزشی مؤسسات آموزش عالی و داشتن اهداف مؤثر و مطلوب در آن. این طرح چهارچوب و فرایند کلی اصلاح نظام را فراهم می‏کند و پیشنهادهایی برای توسعة طرح‌های مربوط به مؤسسات آموزشی دارد (South African Consulate General, 2014).
     در سال 2005 اعلام شد که شرط ورود به دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی افریقای جنوبی داشتن گواهی‌نامة ملی دبیرستان است. انتخاب دانشجویان برعهدة خود مؤسسات آموزش عالی است و برخی مؤسسات، امتیازات تحصیلی کسب‌شده را برای پذیرش دانشجویان لحاظ می‌کنند.
     باتوجه‌به تنوع آموزشکده‌ها و دانشگاه‌های فنی، نوع گواهی‌نامه‌ای که این آموزشکده‌ها و دانشگاه‌ها به دانش‌آموختگان می‌دهند نیز متنوع است. آموزشکده‌های کشاورزی، گواهی‌نامه‌ای برای دورة یک‌ساله، گواهی‌نامه عالی برای دورة تحصیلی دوساله و گواهی‌نامه دیپلم را به دوره‌های تحصیلی سه‌ساله می‌دهند. آموزشکده‌های فنی آموزش فنی‌وحرفه‌ای پیشرفتة دبیرستانی، برنامه‌های آموزشی را در هفت زمینة شغلی عرضه می‌دهند که عبارت‌اند از: مهندسی، دانش کسب‌وکار، زبان کسب‌وکار، هنر، کشاورزی، صنایع عمومی و خدمات اجتماعی. گواهی‌نامه‌های این دوره‌های آموزشی را شورای گواهی‌نامة افریقای جنوبی صادر می‌کند. آموزشکده‌های پرستاری و مدارس بیمارستانی پرستاری پس از طی دورة تحصیلی چهارساله گواهی‌نامة دیپلم می‌دهند. بیشتر آموزشکده‌های آموزش آموزشگران، یک دورة تحصیلی سه‌ساله عرضه می‌کنند و به دانشجویان پس از طی این دوره گواهی‌نامة دیپلم می‌دهند و اگر دورة چهارسالة تحصیلی را طی کنند، به آنها گواهی‌نامة دیپلم عالی داده می‌شود. برخی از این آموزشکده‌ها که زیر نظر دانشگاه‌هاست، گواهی‌نامة کارشناسی آموزش آموزشگران ابتدایی را به دانشجویان، پس از طی دورة تحصیلی چهارساله، می‌دهند.
     دانشگاه‌های فنی (تکنون‌ها) دوره‌های تحصیلی گوناگونی در زمینه‌های فنی و تخصصی عرضه می‌کنند و گواهی‌نامه‌هایی که به دانشجویان دانش‌آموخته می‌دهند؛ عبارت‌اند ‌از: گواهی‌نامة ملی (با دورة تحصیلی یک‌ساله)، گواهی‌نامة عالی ملی (با دورة تحصیلی دوساله)، دیپلم ملی (با دورة تحصیلی سه‌ساله)، دیپلم عالی ملی (با دورة تحصیلی چهارساله)، مدرک کارشناسی (دورة تحصیلی چهارساله)، مدرک کارشناسی ارشد و دکتری فنی. مدرک کارشناسی ارشد معمولاً نیاز به طی کردن حداقل یک دورة تحصیلی یک‌ساله و دکتری (نخبگان فنی/ دکتری فنی) نیاز به طی کردن حداقل یک دورة تحصیلی دوساله دارد.
     دانشگاه‌ها معمولاً مدرک کارشناسی را پس از طی کردن یک دورة تحصیلی سه‌ساله یا چهارساله (که این دوره شامل پنج سال در رشته‌های دامپزشکی و معماری و شش سال در رشته‌های پزشکی و الهیات است) می‌دهند. مدرک ممتاز به افرادی داده می‌شود که یک دورة تحصیلی یک‌ساله یا بیشتر را بگذرانند. مدرک کارشناسی ارشد پس از یک دورة تحصیلی یک یا دوساله داده می‌شود. حداقل زمان برای تکمیل دورة تحصیلی دکتری نیز دو سال است (The Concil on Higher Education, 2007; International Bureau of Education, 2011; The Concil on Higher Education, 2013).
 
داده‌های آماری روزآمد مربوط ‌به نظام آموزش عالی
این آمار مربوط به بخش آموزش پس از پایان دبیرستان می‏شود که شامل مؤسسات آموزش عالی، آموزشکده‌ها و مراکز آموزش کارگران و صنعتگران است.
     در سال 2012 تعداد 23 مؤسسه آموزش عالی عمومی، 119 مؤسسه آموزش عالی خصوصی، 50 آموزشکده عمومی، 536 آموزشکده خصوصی، 3150 مرکز آموزش کارگران و صنعتگران عمومی، و 150 مرکز آموزش کارگران و صنعتگران خصوصی در افریقای جنوبی وجود داشت که بیش از دو میلیون نفر در این مؤسسات مشغول به تحصیل بودند.
     از این تعداد بیش از یک میلیون دانشجو در مؤسسات آموزش عالی عمومی و خصوصی مشغول به تحصیل بودند، 770000  دانشجو در آموزشکده‌های عمومی و خصوصی و نزدیک به 300000 دانشجو در مراکز آموزش کارگران و صنعتگران مشغول به تحصیل بودند. 49% از دانشجویان در مؤسسات آموزش عالی، 36% از دانشجویان در آموزشکده‌ها و 15% از آنها در مراکز آموزش کارگران و صنعتگران مشغول به تحصیل بودند. در افریقای جنوبی 23 مؤسسه آموزش عالی عمومی وجود دارد که از این تعداد 11 دانشگاه سنتی، 6 دانشگاه فنی (که قبلاً با عنوان تکنون شناخته می‏شد) و 6 دانشگاه فراگیر (حاصل ادغام دانشگاه‏های سنتی و تکنون) و بقیه مؤسسات آموزش خصوصی‏ هستند.
     در سال 2012، تعداد دانشجویان تمام‌وقت 566239 نفر بود، که از این تعداد 58% از آنها زن بودند و تعداد دانشجویان نیمه‌وقت 387134 نفر بودند، که از این تعداد 64% از آنها زن بودند. از 500430 دانشجو در مؤسسات آموزش عالی عمومی، 281280 دانشجو در دورة کارشناسی، 49561 دانشجو در دورة کارشناسی ارشد و 13964 دانشجو در دوره دکتری مشغول به تحصیل بودند. 38% از دانشجویان تمام‌وقت در رشته‏های علوم، مهندسی و فنّاوری، 23% در رشته مدیریت و بازرگانی، 10% در رشته‏های آموزش آموزشگر و 29% از دانشجویان در سایر رشته‏های علوم انسانی و اجتماعی ثبت‌نام کرده‏اند.
     در سال 2012، 13% از دانشجویان ثبت‌نام شده با مدرک دکتری از مؤسسات آموزش عالی دانش‌آموخته شده‏اند. بیش از 17000 نفر عضو هیئت‌علمی تمام‌وقت در مؤسسات آموزش عالی عمومی، 12981 نفر هیئت‌علمی در آموزشکده‌ها و 16825 نفر آموزشگر در مراکز آموزش کارگران و صنعتگران مشغول به کار هستند. در جدول 2 آمار 2013-2010م آموزش عالی افریقای جنوبی آورده شده است (Department of Higher Education and Training, 2016).
 
مدیریت نظام آموزشی با تکیه بر آموزش عالی




 


 





قانون آموزش عالی، در 1997م، برای ایجاد یک نظام ملی و یکپارچة آموزش عالی و تغییر شکل نظام آموزش تهیه و از 1998م اجرا شد. در 1998م، «شورای آموزش عالی»، طبق قانون آموزش عالی سال 1997 همچون یک نهاد قانونی مستقل، برای مشاوره به وزیر آموزش در همه زمینه‌های آموزش عالی ایجاد شد. این شورا همچنین مسئول نظارت بر برنامه‌های آموزشی ازطریق کمیسیون کیفی آموزش عالی است؛ همچنین، در 1998م، ادارة آموزش، فرایند ادغام آموزشکده‌های آموزش آموزشگران کشاورزی و پرستاری در نظام آموزش عالی را شروع کرد. وظایف شورای آموزش عالی عبارت‌اند‌ از:
 
· مشاوره با وزیر آموزش، بنا به درخواست وی و یا اعطای نظر مشورتی اختیاری دربارة تمام موضوع‌های مرتبط با آموزش عالی؛
· پرداختن به این مطلب که آیا اصول و اهداف آموزش عالی ازجمله، چگونگی وضعیت آموزش عالی در افریقای جنوبی مورد ارزیابی و نظارت قرار گرفته است یا خیر؛
· مسئولیت اجرایی دربارة نظارت بر کیفیت برنامه‌های آموزش عالی، شامل به رسمیت شناختن برنامه‌های آموزشی، بازرسی از مؤسسات، ارزیابی برنامه‌ها و ارتقای سطح کیفیت برنامه‌ها؛
· همکاری در توسعة آموزش عالی، مدیریت و نظارت در رابطه با اهمیت ملی آموزش و موضوع‌های اصولی، انتشار کتاب‌ها، برگزاری کنفرانس‏ها، پژوهش و بررسی برای تشویق دولت و مسئولان در رابطه با پرداختن به چالش‏های مهم و ضروری آموزش عالی و مشاوره با مسئولان، دربارة برنامه‌های آموزش عالی.
     در آغاز 2004م، کمیسیون کیفی آموزش عالی، نخستین دورة شش‌سالة بررسی و نظارت بر مؤسسات آموزش عالی خصوصی و عمومی را شروع کرد که این بررسی‏ها بر چگونگی و کیفیت عملکرد هسته‌ای این مراکز (ازجمله یادگیری، پژوهش و اجتماع علاقه‌مند موجود در مؤسسات آموزش عالی) متمرکز است. این شورا، در 2004م، به‌مثابة بخشی از فرایند اعتبارگذاری مجدد، در برنامة‌ کارشناسی ارشد مدیریت کسب‌وکار را ایجاد کرد، که 37 برنامة پیشنهاد‌شده به بخش کمیسیون کیفی آموزش عالی ازسوی 18 مؤسسة آموزش عالی عمومی و 9 مؤسسة خصوصی ملی طی یک فرایند بازبینی دقیق مورد ارزیابی قرار گرفتند. دانشگاه‌ها و دانشگاه‌های فنی، مؤسسات مستقلی هستند که ازسوی شورای دانشگاهی مدیریت می‌شوند. شرایط عرضه خدمات به استادان در دانشگاه‌ها و دانشگاه‌های فنی را دولت تعیین نمی‌کند و دانشگاه‌ها با قوانین خاص استان‌ها برقرار هستند. در 2011م، کمیته وزارتی تأسیس شد که به بررسی چهارچوب بودجه دانشگاه‌ها باتوجه‌به نیاز دانشگاه‌ها طی پانزده سال آینده می‏پردازد و در آن راه‏های بهبود کیفیت در نظر گرفته می‏شود و چهارچوب کمک‌های مالی برای تقویت نهادهای روستایی بررسی می‏شود و اطمینان از عملکرد نظام پشتیبانی از دانشجویان کم‌درآمد به عمل می‏آید و همچنین این کمیته به بررسی فراهم ساختن مسکن دانشجویی می‏پردازد (Mcdonald and Horst, 2007, p.1; South African Consulate General, 2014).
 
منابع مالی بخش آموزش و آموزش عالی
طرح‌های مالی ادارة آموزش در چهارچوب هزینه‌های میان‌مدت دولت انجام می‌گیرد که ازطریق پژوهش سه‌ساله بودجه، حمایت‏ها و برنامه‌ریزی‌های مالی امکان‌پذیر می‌شود. در 1996م، تقریباً 85% از بودجة اختصاصی آموزش، به آموزش در سطح استان‌ها و 15% به آموزش در سطح ملی اختصاص یافت. بخش اعظم بودجة آموزش به آموزش عالی اختصاص دارد. در سال 1997-1996، 5/7% از تولید ناخالص ملی داخلی به امر آموزش اختصاص داشته است. ادارة آموزش استان‌ها مسئول تقسیم بودجة آموزشی در سطح استان‌ها است و وزیر آموزش مستقیماً در تخصیص بودجة آموزشی دخالت ندارد. درحال‌حاضر کمتر از 1% از تولید ناخالص داخلی به آموزش عالی اختصاص دارد که امید می‏رود طی 15-10 سال آینده به 5/1% افزایش یابد (Higher Education South Africa, 2010).
 
     بخش برنامة ملی کمک‌‌هزینه‌های آموزشی دانشجویان، مسئول برنامه‌های زیر است:
· اختصاص وام و بورس به دانشجویان واجد شرایط در دوره آموزش عالی عمومی؛
· توسعة معیارها و شرایط درخصوص واگذاری وام و بورس به دانشجویان واجد شرایط با صلاح‌دید وزیر آموزش؛
· افزایش بودجه، وام‌های وصولی، نگهداری و تجزیه‌و‌تحلیل بانک اطلاعاتی و مسئولیت پژوهش در بهره‌برداری منابع مالی؛
· مشاوره با وزیر آموزش در موضوع‌های مربوط.
 
     همچنین طرح ملی آموزش عالی ازطریق یک مسیر جداگانه و براساس نتایج پژوهش، بخشی از بودجه را به بخش پژوهش اختصاص می‌دهد. خروجی پژوهش در دانشگاه‌ها طی سال‌های اخیر در مقایسه با سال‌های قبل به حداکثر مقدار خود رسیده است. در 2012م، 21% از هزینه دولت به بودجه آموزش‌وپرورش اختصاص یافت. سرشماری آموزش عالی نشان می‌دهد که در 1996م، 1/7% از دانشجویان آموزش عالی را به پایان رسانده‏اند، که در 2011م، این رقم به 8/11% رسیده است. این افزایش در نتیجه پشتیبانی از دانشجویان از‌طریق دادن بورس و وام انجام گرفته است و بیشتر به دانشجویان کارشناسی ارشد و دکتری که برای گذراندن این دوره‌ها نیاز به کمک مالی داشته‏اند، اختصاص یافته است (South African Consulate General, 2014).
 
برنامه‌ها و اصلاحات پیش‌رو
در سال 2009، هئیت‌مدیره آموزش عالی افریقای جنوبی جلسه‏ای برای برنامه‏ریزی راهبردی تشکیل داد که در آن اهداف راهبردی آموزش عالی در افریقای جنوبی برای ده سال آینده بیان شده است. در این برنامه‌ریزی راهبردی مسیر روشنی برای نظام آموزش عالی افریقای جنوبی معین شده است که در آن آموزش عالی افریقای جنوبی متعهد به انجام چهار هدف راهبردی زیر است:
 
ارتقای سطح کیفیت آموزش عالی افریقای جنوبی تا دستیابی به بهترین‌های جهان
آموزش عالی افریقای جنوبی به‌خوبی از همة نظام‌های آموزش عالی و دانشگاهی حمایت می‏کند تا زمینه‌های ارتقای سطح کیفیت ازنظر چشم‌انداز و دستیابی به بیشینه‌های عملکردی دانشگاه‌ها در سه مورد: آموزش و یادگیری، پژوهش و خدمات اجتماعی فراهم شود. به‌علاوه چنین نظامی باید به بالاترین نسبت دانشجویان و موفقیت دانشجویان دست یابد.
 
سطوح بالای نهادهای علمی گوناگون براساس وجه تمایز نهاد‌های علمی
سیاست‌گذاران آموزش عالی افریقای جنوبی بر این باورند که نظام آموزش عالی متنوع، می‏تواند متناسب با انواع سند‌های چشم‌انداز سازمانی باشد و مأموریت آموزش عالی نیز برای پاسخ‌گویی به همة نیازهای متنوع با ‌تأکید بر اولویت‏های ملی خواهد بود. چنین تنوعی می‏تواند، به‌صورت پویا ازنظر سند چشم‌انداز سازمانی و مأموریت، تکامل یابد، هرچند ممکن است ازنظر ساختاری ثابت نباشد.
 
تحول‌های ویژه، انسجام اجتماعی، عدم تبعیض، آزادی بیان و گردهمایی
نظام آموزش عالی افریقای جنوبی به‌گونه‌ای تحول یافته است که دانشجویان و کارکنان مؤسسات بازتاب‌دهندة تنوع و انسجام اجتماعی هستند که در آن همة حالت‏های تبعیض براساس قانون اساسی افریقا و منشور حقوق، منع و حذف شده و آزادی بیان ارزشمند است و از آن حمایت می‏شود. با این تحول باید تغییرات ویژه‌ای در عملکرد‏های هسته‌های آموزش و یادگیری، پژوهش و خدمات اجتماعی مؤسسات آموزش عالی ایجاد شود.
 
سطح بالای پاسخ‌گویی و ارتباط
نظام آموزش عالی افریقای جنوبی ازنظر سند چشم‌انداز متفاوت بوده و مأموریت دانشگاه‌ها پاسخ‌گویی است و از پیشرفت تک‌تک دانشجویان و به‌طور‌کلی افراد جامعه و منطقه، حمایت می‏کند (South Africa Consulate General, 2014).
 
کتاب‌شناسی
جعفری، عباس. (1382). گیتاشناسی نوین کشورها. تهران: مؤسسة جغرافیایی و کارتوگرافی گیتاشناسی.
 
Department of Basic Education. (2015). Annual Report (2015-2016). Retrieved from: https://www.education.gov.za/ Portals/0/Documents/Reports/Annual%20Report%20201516.pdf?ver=2016-10-07-161606-860
Department of Higher Education and Training. (2016). Statistics on Post-School Education and Training in South Africa: 2014 Retrieved from: http://www.dhet.gov.za/ DHET%20Statistics%20Publication/Statistics%20on%20Post-School%20Education%20and%20Training%20in %20South%20Africa%202014.pdf.
Education International. (2011). Barometer of Human and Trade Rights in Education. Retrieved from: https://www.ei-ie.org/ barometer/en/home
Higher Education South Africa. (2010). Pathways to a Diverse and Effective South African Higher Education System: Strategic Framework (2010-2020). Retrieved from: http://planipolis.iiep.unesco.org/sites/planipolis/files/ressources/south_africa_hesa_strategic_framework_2010_2020.pdf.
International Bureau of Education. (2011). “South Africa”. World Data on Education (7th edition). Geneva:Unesco.
Mcdonald, R. and Horst, H. V. D. (2007). “Curriculum Alignment, Globalization and Quality Assurance in South African Higher Education”. Journal of Curriculum Studies, 39(1), 1-9.
South African Consulate General. (2014). South Africa Yearbook (2013-2014). Retrieved from: http://www. southafrica-newyork.net/consulate/Yearbook_ 2014/2013-4Education.pdf.
Steyn, H.J. (1992). “South Africa”. The Encyclopedia of Higher Education (Vol. 1). New York: Pergamon.
The Council on Higher Education. (2007). “Higher Education Qualification Descriptors”. The Higher Education Qualifications Framework. Retrieved from: http://www.saqa.org.za/docs/pol/2007/not0928.pdf.
The Council on Higher Education. (2013). CHE Annual Report (2012-2013). Retrieved from: http://www.che.ac.za/sites/ default/files/publications/CHE%20Annual%20Report%202012_2013.pdf.
http://www.che.ac.za/search/node/south%20africa