[ایتالیایی، در معنی لغوی تعقیب شکار، شکار] قالب شعری و موسیقیایی ایتالیایی که بیشتر در اواسط قرن چهاردهم تا اواسط قرن پانزدهم مورد اقبال عامه بود. متون کاتچا مشتمل بر غزلوارههای آزاد و کوتاهی که صحنههای زندة واقعگرایانهای نظیر شکار یا مراکز دادوستد را توصیف میکردند و دربردارندة صدای شیپورها، آوازِ پرندهها، فریادها و گفتوگویی بودند که اغلب به موسیقی روح و جان میبخشید. اشعار بسیار کمی از این نوع باقی مانده است. موسیقی بهکار گرفته شده در این سبک شامل دو صدای کانونیشده (با فرکانس یکسان) بود که به لحاظ طنین و اکتاو نظیر هم بودند که به همراه آنها و در پسزمینه این دو صدا، صدایی غیرکانونی (با فرکانسی متفاوت) مشتمل بر نُتهای کشیدهتر بهکار گرفته میشد و پس از آن نیز از یک ریتورنلو (آهنگی که در فواصل معین بهصورت کُد تکرار میشود) استفاده به عمل میآمد. کلمة کاتچا به گونة فرانسوی آن در قرن چهاردهم، یعنی متن با کانون سه قسمتی، مرتبط است. نوع انگلیسی آن احتمالاً نام خود را از کاتچا گرفته است.
