اصطلاحی است که ادیت سیتول، شاعر انگلیسی، برای توصیف شعری وضع کرده که در آن در انتخاب کلمات، کیفیّت شنیداری آنها بر نحوه نگارش یا معنی آنها ترجیح داده میشود. نمونه آن شعر «آواز مردمی» سیتول است که در زیر میآید: The red retriever-haired satyr Can whine and tease her and flatter, But Lily O’Grady, Silly and shady, In the deep shade is a lazy lady; Now Pompey’s dead, Homer’s read, Heliogabalus lost his head, And shade is a on the brightest wing, And dust forbids the bird to sing.
