پایتخت: بوئنوسآیرس نوع حکومت: جمهوری فدرال زبان رسمی: اسپانیایی مساحت: 2780400 کیلومترمربع جمعیت: 43024374 نفر (2014م) تعداد دانشجویان: 1537310 (2014م) تعداد اعضای هیئتعلمی: 195776 نفر (2014م) تولید ناخالص ملی: 7/578 میلیارد دلار (2015م) هزینه دولت از تولید ناخالص ملی: 3/5% (2013م) هزینه آموزش از کل هزینه دولت: 1/15% (2013م) ویژگیهای جغرافیایی، جمعیتی، اقتصادی و اجتماعی آرژانتین در نیمکرة جنوبی قارة امریکا قرار دارد. ازنظر مساحت، چهارمین کشور این قاره است. آبوهوای آن بهدلیل نزدیکی به خط استوا در شمال و نزدیکی به قطب در جنوب، بسیار متفاوت است. اگرچه این کشور نزدیک منطقة معتدل است، ولی نقاط مختلف آن، بر پایه عرض جغرافیایی و فاصله از دریا، آبوهوای متفاوتی دارند. میزان بارندگی نیز از شرق به غرب این کشور کاهش مییابد. این کشور در بخش جنوبی امریکای جنوبی هممرز با اقیانوس اطلس جنوبی بین شیلی و اورگوئه واقع شده است. مساحت آن 2780400 کیلومترمربع و مرز آبی آن 43710 کیلومترمربع است. آبوهوا عمدتاً معتدل و خشک در جنوبشرقی و شبهقطب جنوبگان در جنوبغربی است. منابع طبیعی شامل دشتهای حاصلخیز از گیاه پامپاس، سرب، روی، قلع، مس، سنگ آهن، منگنز، نفت خام و اورانیوم است. زمین قابل کشت، حدود 68/13% کل اراضی کشور است (2011م). مسائل زیستمحیطی بهطور خاص مشکلات خاص اقتصاد در حال صنعتیشدن همچون جنگلزدایی، فرسایش خاک و آلودگی آبوهوا را شامل میشود.
گروههای نژادی 97% سفیدپوست (اکثریت اسپانیایی و ایتالیاییتبار) و 3% باقیمانده هندویان امریکاییتبار یا سایر گروههای قومی غیرسفیدپوست هستند. زبان رسمی، اسپانیولی است؛ ولی زبانهای ایتالیایی، انگلیسی، آلمانی، فرانسوی و اندونزیایی نیز رواج دارند. 92% از جمعیت دارای مذهب کاتولیک، 2% پروتستان، 2% یهودی و 4% سایر ادیان هستند (2014م). نوع حکومت جمهوری و پایتخت آن بوئنوسآیرس است و دارای 23 ایالت و 1 منطقه خودمختار است. در سال 1810 روز بیستوپنجم ماه می را روز ملی نامیدند و قانون اساسی آن اولینبار در سال 1853 به تصویب رسید و آخرین بار در سال 1994 بازنگری شد. ریاست حکومت و دولت با رئیسجمهور است و رئیسجمهور، شورای وزیران را مشخص میکند. رئیسجمهور و معاون او براساس آرای عمومی برای یک دوره چهارساله انتخاب میشوند. کنگره آرژانتین مشتمل بر دو مجلس است: مجلس سنا با 72 عضو که اعضای آن با رأی مستقیم مردم انتخاب میشوند و یکسوم اعضای آن هر دو سال یکبار جایگزین میشوند؛ و مجلس نمایندگان با 257 عضو که با رأی مستقیم انتخاب میشوند. قوه قضائیه از دادگاه عالی متشکل از هفت قاضی عالیرتبه و دادگاههای فدرال و ایالتی است. رئیسجمهور، قاضیهای دیوان عالی را تعیین و مجلس سنا آنها را تأیید میکند. وزیر دادگستری سایر قضات در سایر مراتب شغلی را تعیین میکند. جمعیت آرژانتین بهطور مستمر افزایش مییابد، اما نرخ رشد جمعیت آن کندتر شده که بهواسطه کاهش نرخ تولد است. در دهة 1950، کاهش باروری در این کشور نسبت به سایر کشورهای امریکای لاتین زودتر شروع شد. جمعیت این کشور در جولای 2014 برابر با 43024374 نفر بود که ساختار سنی آن به شرح زیر است: 14-0 سال 9/24%، 24-15 سال 7/15%، 54-25 سال 9/38%، 64-55 سال 4/11 % و 65 سال و بالاتر 3/11%. نرخ رشد جمعیت در سال 2014، برابر 95/0% و نرخ مهاجرت صفر است. 92% از جمعیت کل کشور در مناطق شهری سکونت دارند و نسبت جمعیتی آن 97 مرد در مقابل 100 زن است. در سال 2014 امید به زندگی در این کشور 5/77 بوده است. تا قبل از رکود اقتصادی در 1929م، آرژانتین با داشتن ذخیرههای سرشار طبیعی، جمعیت کم و تولید ابزارها و محصولات کشاورزی، ازلحاظ درآمد سرانه، ازجمله کشورهایی بود که مردم آن بالاترین سطح زندگی را داشتند. بعد از بحران اقتصادی یادشده، بر اثر افول بخش کشاورزی و افت صنایع و در نتیجه، کاهش رقابت در این زمینه، رشد اقتصادی این کشور به 4% کاهش یافت و در مقایسه با سایر کشورهای منطقه، در جایگاه پایینتری قرار گرفت. به دنبال آن، در دوران حاکمیت نظامیان، اقتصاد این کشور، برای رهایی از کسادی و افت موجود، بر پایة سیاست بازار آزاد پیریزی شد. ازاینرو، برنامة کاهش محدودیتهای گمرکی اجرا شد که باتوجهبه افراط در واردات، صدمههای جبرانناپذیری بر صنایع داخلی وارد کرد. در ادامة سیاستهای اقتصادی دهة چهل و پنجاه میلادی، ژنرال خوان دومینگو پرون، که در 1946م به حکومت رسید، نجات صنایع کشور را در اولویت کار خود قرار داد و باعث مهاجرت بسیاری از کشاورزان از روستاها به شهرها شد. این امر خسارتهای شدیدی به صادرات کشاورزی آرژانتین وارد کرد. جنگ آرژانتین با انگلستان در 1982م بر سر مالکیت جزایر مالویناس (فالکلند)، کشور را با بحران جدی دیگری روبهرو کرد؛ بهطوریکه سیاست محدودیتهای ارزی به اجرا درآمد و موجب کاهش شدید واردات و افزایش شدید تورم شد؛ در نهایت، عوارض سوء باقی ماند و شرایط بینالمللی خروج نظامیان از صحنة سیاسی این کشور را به همراه داشت. در دورة حکومت غیرنظامیان، با همکاری نهادهای مالی بینالمللی، تلاشهای وسیعی برای ثبات اقتصادی و کاهش نرخ تورم صورت گرفت؛ بهطوریکه بخش بیشتر بدهیهای خارجی کشور نیز تا 1992م بازپرداخت شد و از آغاز 1995م به بعد، آرژانتین در مسیر رونق اقتصادی قرار گرفت. هماکنون، صنایع فولاد، پتروشیمی، پلاستیک و حملونقل پیشرفت کرده و جایگاه مستحکمی بهدست آورده است. بخش کشاورزی یکی از مهمترین بخشهای اقتصادی است که در مجموع، 55% از صادرات این کشور را تشکیل میدهد. آرژانتین پنجمین صادرکنندة محصولات کشاورزی جهان است. تولیدات کشاورزی این کشور دربرگیرنده دانه آفتابگردان، لیمو، دانههای روغنی، انگور، ذرت، تنباکو، چای و گندم است. صنایع این کشور عبارتاند از: وسایل نقلیه موتوری، پارچهبافی، فلزگری و فولاد. در سال 2010 نرخ رشد تولیدات صنعتی برابر 7/6% بوده است که در مقایسه با کشورهای دیگر جهان، مقام 49 را داشته است. آرژانتین از منابع طبیعی غنی، جمعیت باسواد زیاد، بخش کشاورزی مبتنیبر صادرات و پایه صنعتی متنوع برخوردار است. اگرچه یکی از ثروتمندترین کشورها در صد سال گذشته بوده است، در بیشتر سالهای سده بیستم با بحران شدید اقتصادی، تورم بالا، بدهیهای خارجی فراوان و نبود سرمایه کافی روبهرو بود. از سال 2002 با اجرای برنامه اصلاحات اقتصادی، ضمن کاهش نرخ تورم به افزایش ارزش پول ملی کشور اقدام کردند. در سال 2013 میزان تولید ناخالص داخلی برابر با 771 میلیارد دلار بود که کشور بیستوسوم جهان بود. نرخ رشد واقعی در همان سال برابر با 5/3% و درآمد سرانه معادل 16600 دلار بود. تولید ناخالص داخلی نیز براساس بخشهای مختلف کشاورزی 3/9 %، صنعت 7/29 % و خدمات 61% بود. محصولات کشاورزی شامل آفتابگردان، مرکبات، سویا، انگور، ذرت، تنباکو، چای، گندم و احشام هستند. صنایع فراوری غذا، تولید وسایل اتومبیل، کالاهای مصرفی بادوام، منسوجات، فولاد، چاپ و محصولات شیمیایی و پتروشیمی در آرژانتین فعالیت دارند. در سال 2013 نرخ رشد محصولات صنعتی 7/2% بوده و نیروی کار در بخشهای کشاورزی 5%، صنعت 23% و خدمات 72% بوده است. در سال 2013 نرخ بیکاری حدود 5/7% بوده و جمعیت زیر خط فقر در سال 2010 حدود 30% بوده است. میزان درآمدهای بودجه سال 2013 معادل 129 میلیارد دلار و هزینههای آن 145 میلیارد دلار بوده است که کسری بودجه معادل 2/3% از تولید ناخالص داخلی است ( Central Intelligence Agency, 2015, pp. 1-9). شریکهای عمده تجاری این کشور برزیل، ایالات متحده امریکا، چین، شیلی و آلمان هستند.
ساختار نظام آموزشی آموزش اجباری در آرژانتین از ششسالگی شروع میشود و در چهاردهسالگی پایان مییابد. ساختار نظام آموزشی این کشور از مرحلههای زیر تشکیل شده است:
دورة پیشدبستانی این دوره برای کودکان پنج تا ششساله و در مدارس ابتدایی برگزار میشود و طول دورة آن یک سال است.
دورة آموزش پایة عمومی طول این دوره نُه سال است و از ششسالگی شروع میشود و تا پانزدهسالگی ادامه دارد. در پایان این دوره، به دانشآموزان مدرک آموزش پایة عمومی داده میشود. از سال ۱۹۸۹ وضع درسی دانشآموزان با نمرات ۳-1 سنجیده میشود (عالی، رضایتبخش، غیررضایتبخش) و اعتقاد کلی آن است که این روش موجب پایین آمدن استانداردهای آموزش شده است؛ درحالیکه بسیاری معتقدند شیوه نمرهگذاری گذشته، که با اعداد ۱۰-1 مشخص میشد، نتیجه بهتری داشت و شیوه جدید باید مورد تجدیدنظر قرار گیرد.
دورة میانی عمومی طول این دوره سه سال است و افراد 18-15 سال را دربر میگیرد. در پایان این دوره، مدرک دیپلم دبیرستان داده میشود. به موازات آموزش میانی عمومی، دورة آموزشهای فنیوحرفهای نیز عرضه میشود. در پایان این دورهها، به دانشآموزان مدرک فنورز داده میشود. برخی از مدارس، دورهای عرضه میکنند که یک سال بیشتر طول میکشد و در پایان آن، مدرک دیپلم تخصصی به دانشآموزان داده میشود.
آموزش عالی این دوره، در مؤسسات خصوصی و عمومی، در دو سطح دانشگاهی و غیردانشگاهی، در قالب رشتههای هنرهای زیبا یا تحصیلات فنیوحرفهای و تربیت آموزشگر عرضه میشود. آموزش عالی فنی یا آموزش عالی غیردانشگاهی در مؤسسات فنی عرضه میشود و طول دوره، باتوجهبه سازماندهی تحصیلات، متفاوت است. رشتههای حرفهای نیز در شاخههای گوناگونی عرضه میشوند. ساختار نظام آموزشی در نگاره 1 نشان داده شده است. سال تحصیلی از ماه مارس آغاز و تا نوامبر ادامه دارد. تعطیلات بلندمدت نیز از ماه دسامبر تا فوریه است. زبان آموزش، در این کشور، اسپانیایی است.
تحصیلات دانشگاهی دوره نخست تحصیلات دانشگاهی، دورة کارشناسی حرفهای است. نخستین دوره تحصیل دانشگاهی بین دو تا شش سال طول میکشد. در پایان این دوره، مدرک کارشناسی یا یک مدرک کارشناسی حرفهای داده میشود. در این مرحله، عنوانهای کاردان یا کاردان دانشگاهی، کارشناسی دانشگاهی، متخصص، تحلیلگر، آموزشگر دبستان و آموزشگر دبیرستان، بعد از یک دورة تحصیلی که حداقل به مدت دو سال طول میکشد، داده میشود. در نخستین مرحلة تحصیل، دروس پایه و تجربة عملی در یک موضوع خاص عرضه میشود. در رشتههایی ازقبیل معماری، حقوق و پزشکی، اولین مدارک حرفهای بعد از پنج تا شش سال تحصیل داده میشود. عنوان استاد دوره ابتدایی یا میانی بعد از یک دورة سه تا چهارونیمساله به افراد تعلق میگیرد. تعداد دورههای کارشناسی چهارساله نیز رو به افزایش است. دوره دوم تحصیلات دانشگاهی، دورة تخصصی یا کارشناسی ارشد است. دورة کارشناسی تخصصی دربرگیرندة آموزش ژرفتر حرفهای است. مدرک کارشناس ارشد بعد از گذراندن دو سال تحصیل، بعد از دورة کارشناسی، در یک رشته یا حوزة میانرشتهای، داده میشود. آموزش در این مرحله شامل انجام یک طرح پژوهشی زیر نظر استاد راهنما و دفاع از آن در برابر هیئت داوران است که حداقل یک عضو خارج از دانشگاه باید در بین آنها باشد. در پایان این دوره، عنوان پژوهشگر ارشد به دانشجو داده میشود. دوره سوم تحصیلات دانشگاهی دورة دکتری است که بالاترین مدرک دانشگاهی است. داوطلبان این دوره باید پایاننامهای را تدوین کنند. ازآنجاییکه این پایاننامه برای شروع کار حرفهای الزامی نیست، هیچ محدودیت زمانی برای آن وجود ندارد.
امتحانات و شرایط ارتقا در دوره آموزش پایه در آرژانتین حداقل استانداردهای مورد نیاز برای ارتقا به کلاس بالاتر ازسوی وزارت آموزش تعیین میشود و آموزشگران مشخص میکنند که آیا دانشآموزی به سطح مورد نظر رسیده است یا نه. تکرار پایه در پایه اول دبستان حدود 25% و در بقیه پایههای ابتدایی بین 10 تا 20% است.
پذیرش دانشجو در کل، ورود به دورههای آموزش عالی براساس امتیازات دانشآموزان یا مدرک دانشآموختگی آنان در دورة میانی انجام میشود. پذیرش دانشجو در بخش غیردانشگاهی آموزش عالی، مشروط به داشتن گواهینامة دورة میانی و در برخی موارد، گذراندن آزمون ورودی است.
شرط پذیرش برای تحصیل در دانشگاه داشتن گواهینامة دورة میانی و در برخی موارد، گذراندن آزمون ورودی است. شرط پذیرش دانشجویان خارجی داشتن مدرک آموزش میانی یا معادل آن و شرکت در امتحان ورودی دانشکده یا مؤسسه است. برای پذیرش در دورههای تحصیلات تکمیلی، داوطلبان باید یک رشتة تحصیلی را در یکی از دانشگاههای خارجی گذرانده و تأیید مؤسسة برگزارکننده تحصیلات تکمیلی را کسب کرده باشند. دانشجویان خارجی باید روادید و مجوز اقامت داشته و به زبان اسپانیایی تسلط کافی داشته باشند.
اعضای هیئتعلمی در دانشگاههای آرژانتین، کار تدریس را بیشتر کارکنان آموزشی نیمهوقت و درعینحال، معتبر و صاحبنام برعهده دارند. نظام تماموقت در دانشگاههای عمومی در دهة 1950 رواج یافت، اما بهرغم رشد سریع در سالهای اولیه، از آن زمان به بعد، تعداد اعضای هیئتعلمی تماموقت افزایش چندانی نداشته است. تعداد اعضای هیئتعلمی تماموقت در حدود 10% در نوسان بوده و بیشترین تعداد آنها به گروه استادان اختصاص یافته است (10% استادیاران، 20% دانشیاران و استادان، در مقایسه با افزایش دستیاران تدریس تماموقت که 5% بوده است). این نسبت در دانشگاههای کوچک استانی، در مقایسه با دانشگاههای بزرگتر، تا حدودی بیشتر بوده است. در دهههای اخیر، از زمانیکه تعداد اعضای هیئتعلمی نیمهوقت دو برابر شده است، نسبت اعضای هیئتعلمی تماموقت 70% افزایش یافته است. دانشگاههای خصوصی نسبت کمتری از اعضای هیئتعلمی تماموقت را دارند. بازآرایی دانشگاههای عمومی در 1984م منجر به انتصاب اعضای هیئتعلمی همة رتبهها ازطریق رقابت آزاد شد. هیئت داوران براساس مدرک تحصیلی، تجربة تدریس، کتابها و مقالات و عملکرد آموزشی برای عرضة پیشنهاد مناسب به شوراهای دانشکدهها انتخاب شدند. افراد منصوبشده، وضعیت استخدام رسمی محدودی داشتند. تعداد بسیار زیادی از اعضای هیئتعلمی هنوز هم با قراردادهای سالیانه کار میکنند. دورة اول تحصیلات دانشگاهی به اعضای هیئتعلمی با رتبههای مختلف نیاز دارد. رتبههای اعضای هیئتعلمی (استادیار، دانشیار و استاد) براساس تجربة آموزشی و تا حدی تجربة حرفهای و تعداد کتابها و مقالات منتشرشدة آنها تعیین میشود. مسیر شغلی، جز در مدارس عالی تخصصی سنتی، روشن و مشخص نیست، زیرا مدتهای طولانی، بیشتر انتصابات را مقامات دانشگاه بهصورت قراردادی و بدون هیچگونه نظام بررسی علمی انجام میدادند؛ بنابراین، ارتقا و پیشرفت تا حدود زیادی باتوجهبه ارشد بودن، صورت میگرفت و بیثباتی، بیشتر عاملی برای ازکارافتادگی بهشمار میآید. ازطرفی، تدریس پارهوقت نیز مانعی برای نهادینه شدن این امر بوده است. فرایند قاعدهمند کردن نظام دانشگاهی منجر به گرایش کمتر بهسمت معیارهای علمی جهانی مربوط به مسیر شغلی در دانشگاههای عمومی شده بود. اگرچه دانشگاههای خصوصی از رتبههای مشابه دانشگاههای عمومی استفاده میکنند، اما معیارهای خود را رسمی نکردهاند. مؤسسات غیردانشگاهی توجه بسیار زیادی به ارشد بودن دارند و رتبهها بهوضوح در آنها تعریف نشدهاند. هیئتعلمی نیمهوقت برای تدریس در کلاسهای مشخصی منصوب میشوند و هر مؤسسه، باتوجهبه رتبه و وضعیت هیئتعلمی، حجم کاری وی را مشخص میکند. هیچ قاعدة کلی دانشگاهی در این خصوص وجود ندارد.
آموزشهای غیرسنتی در آرژانتین، یک دورة آموزش از دور ایجاد شده که دروس اصلی آموزش دانشگاهی از رادیو و تلویزیون پخش میشود. دانشجویان باید در کلاسهای حضوری نیز شرکت کنند. دورههای دیگر آموزش از دور عبارتاند از: دورههای تحصیلات تکمیلی، دورههای مهارتی و دورههای پیشرفته.
دیگر اَشکال آموزش عالی غیرسنتی عبارتاند از: آموزشهای حرفهای لازم برای دستیاران پزشکی، فنورزان آزمایشگاهها، گردانندگان رادیو و تلویزیون، هواشناسان، کتابداران، مددکاران اجتماعی و... .
آموزش بزرگسالان و آموزش غیررسمی سازمان ملی خدمات آموزش بزرگسالان که واحدهای نظارتی در سطح استانها دایر کرده است، مسئولیت عرضة آموزش به این گروه از آحاد جامعه را برعهده دارد. دولت یارانههایی را به مؤسسات آموزش بزرگسالان بخش خصوصی در سطح ملی و ایالتی پرداخت میکند و بر عملکرد آنها نیز نظارت دارد.
گروههای اصلی هدف را کمسوادان دوره ابتدایی یا بیسوادان تجربی بالاتر از 14 سال تشکیل میدهند که مایل به دریافت مدرک ابتدایی باشند، یا بزرگسالانی که مدرک ابتدایی دارند و مایل به گرفتن مدرک میانی هستند. انواع متفاوتی از برنامههای آموزش غیررسمی وجود دارد که از آن جمله میتوان به برنامههای مدون عرضهشده برای اتحادیههای کارگری، زندانها، شهروندان سالمند و دورههای ویژة زنان (شامل آشپزی، خیاطی، بهداشت و غیره) اشاره کرد.
مؤسسات بخش خصوصی، همچون اینکوپو، در ایالتهای شمالی و کروزا داپا توجنیکا، در جنوب، طیف گستردهای از امور مربوط به آموزش، خدمات اجتماعی و توسعة اقتصادی را پوشش میدهند. اینکوپو یکی از بزرگترین مدارس رادیویی در امریکای لاتین است که بالغ بر 1200000 شنونده را تحت پوشش دارد. درحالحاضر، بیشتر تلاشهای این مؤسسه معطوف بر توسعة اجتماعی است. مراکز و مؤسسات آموزش عالی آموزش عالی، در آرژانتین، در سه نوع مؤسسه عرضه میشود: دانشگاههای عمومی و ایالتی و دانشگاههای خصوصی، مؤسسات غیردانشگاهی که به تحصیلات عالی در زمینة هنرهای زیبا یا تحصیلات فنیوحرفهای اختصاص دارند و دانشکدههای تربیت آموزشگر. در آرژانتین، 26 دانشگاه عمومی وجود دارد که همگی خودگردان هستند. نظام دانشگاههای عمومی طبق قانون شمارة 84/23068 اداره میشود که باعث عادیسازی و بههنجارسازی محیط آنها شده است. قوانین استقلال دانشگاهها ازطریق قانون 88/23569 تصویب شده است. دانشگاههای عمومی دورههایی را عرضه میکنند که به گرفتن مدرک کارشناسی و بالاتر میانجامد. این دانشگاهها به دو دسته تقسیم میشوند: دانشگاههایی که آموزش در رشتههای خاص را برای فنورزها عرضه میکنند و در پایان دوره، به افراد گواهینامهای میدهند که میتواند برای ورود به سطح بالاتر مورد استفاده قرار گیرد. دستة دوم دانشگاههایی هستند که آموزشهای تخصصی برای گرفتن مدرک کارشناسی، دکتری یا مدارک معادل را عرضه میکنند و برای تدریس در دوره آموزش عالی استفاده میشوند. دورههای تحصیلات تکمیلی برای آموزش کارکنان و دانشآموختگان دانشگاهی و همچنین فعالیتهای علمی در سطوح بالاتر طراحی شدهاند و به گرفتن مدرک دکتری منجر میشوند. دانشگاههای خصوصی، مستقل عمل میکنند، اما دولت باید این دانشگاهها و قوانین آنها را به رسمیت بشناسد و دورهها و برنامههایشان را تصویب کند. درصورتیکه دولت این دانشگاهها را به رسمیت بشناسد، میتوانند مدارکی را صادر و ارزیابی کنند که اعتبار ملی دارند. نوع دیگری از مؤسسات آموزش عالی وجود دارند که دانشجویان آنها باید در آزمون ورودی پذیرفته شوند تا اجازة ثبتنام بیابند. دانشگاههای عمومی دورههای آموزش حرفهای لازم را برای مراکز عالی تربیت استادان عرضه میکنند. همچنین، مؤسسات تربیت آموزشگر کاتولیک و نیز مؤسسات آموزش عالی تربیت آموزشگر در زمینة هنرهای زیبا و تربیتبدنی فعالیت میکنند. استادان دورههای تحصیلات تکمیلی در دانشگاه آموزش میبینند. مدیریت نظام آموزشی با تکیه بر آموزش عالی در 1983م که حکومت مشروطه برقرار شد، حل بحران در 26 دانشگاه آغاز شد. یک سال بعد، یعنی در 1984م، قانون جدیدی به تصویب کنگره رسید که حل بحران در مؤسسات آموزش عالی را ازطریق برگزاری انتخابات آزاد برای تعیین اعضای هیئتمدیره از میان سه گروه هیئتعلمی، دانشآموختگان و دانشجویان مدّنظر قرار داد. در همگی دانشگاهها، نمایندگان این سه گروه از بیشترین اختیار برخوردار بودند. پس از حل بحران و تشکیل انجمن دانشگاهها، این انجمن رؤسایی را بهجای رؤسای قبلی- که دولت تعیین کرده بود- منصوب کرد و نظامی به وجود آمد که براساس آن رئیس دانشگاه از بین اعضای هیئتعلمی انتخاب میشد، بهگونهای که تمام رؤسای انتخابشده قبلاً در انجمنهای دانشگاه نیز عضویت داشته باشند. وزارت آموزش، ازطریق یک بخش ویژه، بر روابط میان بخشهای عمومی و دانشگاههای مستقل نظارت میکند. وظیفة اصلی بخش فوق، نظارت بر اجرای قوانین در هریک از مؤسسات و بحث و تبادلنظر درباره بودجة سالانه است. طبق قانون، انجمنی با نام انجمن روابط بیندانشگاهی تأسیس شد، که امور مربوط به هماهنگی سیاستهای دانشگاهی در بخش عمومی را برعهده داشت. این انجمن متشکل از رؤسای کلیة دانشگاهها و نمایندگانی از وزارتخانه بود. انجمن در ایجاد هماهنگی بین برنامهها و مدارک اعطاشده و همچنین روابط مؤسسات خصوصی و عمومی اختیارات فراوانی دارد، اما درباره مؤسسات مستقل هیچ اختیاری ندارد. بسیاری از مؤسسات بخش غیردانشگاهی مؤسسات تربیت آموزشگر هستند که ازلحاظ اداری وابسته به مناطقی هستند که آموزش ویژه در آنجا عرضه میشود. وزارت آموزش تقسیماتی را در بودجة دبیرستانها، مدارس فنی و آموزش بزرگسالان، آموزش هنر و تربیتبدنی در نظر گرفته است. مؤسسات تربیت آموزشگر مسئولیتهای اداری مناطق مربوط به خود را به عهده دارند؛ اما همه آنها وابسته به وزاتخانه نیستند. بسیاری از آنها به ادارات استانی و همچنین مدارس عالی نظامی، دانشکدههای مربوط به رشتههای کتابداری، مهندسی هوا و فضا و بسیاری مؤسسات تخصصی دیگر وابستهاند. مؤسسات غیردانشگاهی مستقل نیستند و حیطة عمل، برنامهها و میزان بودجة آنها در سازمانی که آنها را دایر کرده است، تعیین میشود. فقط تعداد معدودی از مؤسسات صاحبنام و قدیمی، استقلال عمل زیادی دارند. دانشگاههای خصوصی مشمول قوانین دانشگاههای عمومی نیستند. دانشگاههای خصوصی سازمانهایی غیرانتفاعی هستند، که از آزادی عمل علمی، اداری و فنی برخوردارند. آنها کارکنان خود را بدون هیچ قید و شرطی انتخاب میکنند، برنامة درسی خود را (که باید وزارت آموزش آن را تأیید کند)، تعیین میکنند و مدارک تخصصی را طبق نظام آزمونهای تحت نظارت اعطا میکنند. دولت حق دارد رویههای اداری و مالی آنها را بازرسی و در امور مؤسساتی که از قوانین و مقررات پیروی نمیکنند، مداخله کند.
ادارة مؤسسات بین الگوهای ادارة سازمانهای عمومی و خصوصی تفاوت آشکاری وجود دارد. در بخش عمومی نیز بین ادارة دانشگاهها و سایر سازمانها تفاوت بسیاری است. شوراهای دانشگاه که از نمایندگان منتخب تشکیل شدهاند دانشگاههای عمومی را اداره میکنند. ازآنجاییکه نهادهای قانونی بهندرت میتوانند بر عملیات روزمرة مؤسسات بسیار پیچیده نظارت کنند، شوراهای دانشگاه یک مدیر اجرایی را با اختیارات بسیار منصوب میکنند. ازطرفدیگر، دانشکدهها و مدارس عالی- بهویژه مؤسسات سنتی- استقلال فراوانی دارند. بسیاری از ناظران به دانشگاههای عمومی آرژانتین بهمثابة کنفدراسیونهای پراکندهای از مدارس حرفهای نگاه میکنند. مدارس عالی یا دانشکدهها، اصلیترین واحدهایی هستند، که زندگی دانشگاهی در آنها سازمان مییابد. شوراهای منتخب در دانشکدهها به درجهای از قدرت رسیدهاند که رئیس دانشکده را منصوب و بر کار وی نظارت میکنند. مداخلههای دولت مرکزی و بزرگ شدن مؤسسات موجب استقلال اداری آنها شده است. شوراها همچنین کمیتههایی مرکب از اعضای هیئتعلمی و دانشجویان منصوب کردهاند تا بر بخشهای ویژهای نظیر برنامههای دانشآموختگان، برنامة آموزشی و بودجه نظارت کنند. در محدودة هر مؤسسه، گروههای آموزشی و مدیر گروهها مهمترین واحدهای آموزشی هستند و در برخی از آنها رئیس گروه از استقلال اداری و آموزشی فراوان برخوردار است، اما روند امور بهسمت هماهنگی بیشتر گروه بوده است. مؤسسات غیردانشگاهی، همانند سایر مؤسسات خصوصی، سازمان و تشکیلات عمودی دارند. هیئتمدیرة دانشگاه رؤسای دانشگاههای خصوصی را انتخاب میکند و ترکیب اعضای آن هیئت، انعکاسی از جهتگیری سازمان بنیادگذار (مثل کلیسا، دستورات مذهبی، یا علایق شغلی) است. اختیارات اعضای هیئتعلمی بسیار محدود است و رؤسای دانشگاهها، رئیس دانشکدهها و رؤسای گروهها را منصوب میکنند. هیچ سازوکار رسمی برای نمایندگی دانشجویان در بیشتر دانشگاههای خصوصی وجود ندارد. مؤسسات غیردانشگاهی بخش عمومی را مقاماتی اداره میکنند که بخشهای عمومی مربوط آنها را منصوب کردهاند و بهندرت پذیرای مشارکت دانشجو و هیئتعلمی در امر تصمیمگیری هستند. نهادهایی که در مدیریت بخشهای مختلف آموزش عالی مشارکت دارند عبارتاند از:
شورای ملی بیندانشگاهی این شورا تنظیم سیاستهای ملی دانشگاهها، هماهنگسازی روابط آنها با نهادهای عمومی، خصوصی، ملی و خارجی، عرضة طرحهایی برای تأیید و پذیرش ملی تحصیلات کامل یا جزئی و مدارک و گواهینامههای تحصیلی و اعتبارسنجی مدارک خارجی را برعهده دارد. هماهنگ کردن فعالیتهای دانشگاه، عرضة پیشنهاد برای تأسیس دانشکدهها، مشارکت در تدوین سیاستهای دانشگاه و عرضة پیشنهاد به وزیر نیز از وظایف این شورا است.
کمیسیون ملی ارزشیابی و اعتبارسنجی از 1997م، مرکز ملی اعتباربخشی دانشگاهها بر ارزشیابیهای کلیة دانشگاهها نظارت دارد و مجوز تأسیس دانشگاههای جدید را صادر میکند. در رشتههایی مانند پزشکی و مهندسی که با حفظ منافع عمومی مرتبط هستند، این مرکز به ارزشیابی برنامههای دورة تحصیلات تکمیلی و برخی از برنامههای کارشناسی و تأیید اعتبار آنها اقدام میکند.
شورای دانشگاهها رئیس این شورا وزیر آموزش است. سایر اعضای آن را کمیتة اجرایی، شورای ملی بیندانشگاهی، کمیسیون مدیریت شورای رؤسای دانشگاههای خصوصی، یک نماینده از هر شورای محلی برنامهریزی آموزش عالی و یک نماینده از شورای فدرال فرهنگ و آموزش تشکیل میدهند. شورای دانشگاهها پیشنهاد سیاستها و توسعة دانشگاهی و ارتقای همکاری بین دانشگاهها را برعهده دارد.
شورای رؤسای دانشگاههای خصوصی این شورا هماهنگ کردن فعالیتهای دانشگاههای خصوصی را برعهده دارد.
منابع مالی بخش آموزش و آموزش عالی قانون آموزش عالی آرژانتین، از 1955م، پیوسته در حال تغییر بوده است. در سالهای 1955، 1958، 1966، 1973، 1976 و 1984، با تغییر نظامهای حکومتی، قوانین نیز تغییر کردهاند؛ اما، دولت همواره بودجة مورد نیاز آموزش عالی را تأمین کرده و بر عملکرد آن نظارت داشته است. دولت مرکزی منبع اصلی و تقریباً تنها منبع فراهم ساختن بودجة دانشگاههای ملی است و مخارج اصلی آموزش عالی از این طریق (بودجة عمومی) تأمین میشود، زیرا هیچ یارانهای به دانشگاههای خصوصی تعلق نمیگیرد. هزینة آموزش عالی غیردانشگاهی که بسیار کمتر است، تا حدودی، با مشارکت دولتهای ایالتی تأمین میشود. ازلحاظ نظری، هر دانشگاه بودجة خود را تشریح میکند و وزارت آموزش آن را در بودجة آموزشی در نظر میگیرد و وزارت دارایی بودجة درخواستی را برای تصویب به مجلس تقدیم میکند، اما، در عمل، دولت مرکزی، ازطریق وزارت دارایی، امور بودجة مالی را انجام میدهد و درباره میزان بودجه با وزارت آموزش مشورتهایی میکند؛ اگرچه برخی مشورتها بین رؤسای دانشگاهها و بخش امور دانشگاهی وزارتخانه انجام میگیرد، اما دانشگاهها، درباره میزان بودجهای که از وزارت آموزش دریافت میکنند، کمتر نظر میدهند.
کتابشناسی مؤسسة جغرافیایی و کارتوگرافی گیتاشناسی. (1379). اطلس کامل گیتاشناسی: سیاسی، طبیعی و اقتصادی. تهران: مؤسسة جغرافیایی و کارتوگرافی گیتاشناسی. Balan, J. (1992). “Argentina”. The Encylopedia of Higher Eduction. Oxford: Pergamon. Central Intelligence Agency. (2015). “Argentina”. The World Factbook. Retrieved from: https://www.cia.gov/library/ publications/the-world-factbook/geos/ar.html EP-Nuffic. (2015). Education System Argentina: Described and Compared with the Dutch System. Retrieved from: https://www.nuffic.nl/en/publications/find-a-publication/ education-system-argentina.pdf/view Ministry of Education. (2008). Education Enolution: National Report of Argentina. Retrieved from: http://www.ibe. unesco.org/National_Reports/ICE_2008/argentina_NR08.pdf. OECD. (2014). Education at a Glance 2014: OECD Indicators. Retrieved from: http://www.oecd.org/education/Education-at-a-Glance-2014.pdf. Unesco. (1996). World Guide to Higher Eduacation: A Comparative Survey of Systems, Degrees, and Qualifications. Paris: Unesco. http://portal.educacion.gov.ar/ http://www.me.gov.ar/sistemas/turnos_validez/inicio.html?usuario%5Bmenu%5D=1&usuario%5Bsubmenu%5D=1&trmt=1
