از حکومتهای محلی ایرانی در خوزستان و ایلام کنونی تا آبهای خلیج فارس در دورة سلوکیان و پارتیان.از سرزمینهاى ایران در دوران سلوکی و اشکانی الیمایى/ الیمایید یا خوزستان امروزی است که به یونانى شوشانک نامیده مىشد. این نام از اسم شهر شوشان یا سوزا/ شوش اخذ شده است که اعراب آن را بره/ بصره مىنامیدند. قسمت غربى آن به دکلت/ دجله، بابل و خوزستان محدود مىشد. قسمت جنوبى آن خلیج فارس و نواحى شمالى آسورستان را دربر مىگرفت. این سرزمین سه رودخانه و پنج استان داشت که شامل شهرهاى اورمشیر، سولوره، شوش، دانیال و گندیر- شاپوه بود. به نوشتة مارکوارت، الیمایی سرزمینى حاصلخیز بود و روبهروى آن دریای فارس و دو جزیره قرار داشت (مارکوارت، 1383: 32-14). الیمایی را کوست خوربرنک نیز مینامیدند (همان: 32). در دورة سلوکیان در قلمرو شهرباننشینهای ایرانی انطاکیه پارس، سه سلوکیه بنیاد شد که نخستین آنها در قسمت حاشیة خلیج فارس یعنی در الیمایی بود (یارشاطر و بویل، 1380: 109). استرابو در مورد مردم این سرزمین مینویسد: «الیماییها در همسایگی سوزیس (بخشی از بابل) هستند که پیش از این به این منطقه سیتاسنه میگفتند، اما حال به آن آپولونیاتیس میگویند» (Strabo, 1924: 309).